Dit een een lelijk vliegtuig? Dacht het niet.

Heeft een slechte naam de Martin Mariner, niet alleen bij onze MLD. Ik hoorde ooit in de wandelgangen dat hij bij de Amerikaanse gebruikers “Crew Killer” werd genoemd. Er gingen bij ons diverse theorieën rond, maar vooral tijdens de ferry’s van en naar NNG deden zich vaak ernstige technische problemen voor, soms met fatale afloop. Daar ik geen techneut ben ga ik niet in op welke problemen.

Foto van vlak voor de start op de Doorman

Op deze foto is de voorbereiding van de Stoefs op de Doorman goed te zien. De kisten staan in de Range. De vleugels worden gespreid en hierna gaat iedere kist naar de katapult om afgeschoten te worden. De S58 staat ook klaar om als Plane Guard te gaan fungeren. Vonden wij in de Stoef altijd wel een fijn idee dat zij ons in de peiling hielden om bij een mishap ons snel te hulp konden schieten.

Foto Willem Van den Heuvel

De Neptune bij onze MLD in mijn tijd.

Ik plaatste een anekdote op Face Book over de P2V7B en de SP2H Neptune. Alles over deze beide vliegtuigen is tegenwoordig te vinden op internet, dus hou ik me aan de herinneringen enervaringen die ik aan deze twee kisten heb.

De P2V7B in de uitvoering met vier 20mm kanonnen in de neus was zover ik nog weet, speciaal ontworpen om aan de eisen van Nederland in die tijd te voldoen. In deze eisen lagen de omstandigheden waarvoor hij gebruikt moest worden tegen oppervlakte doelen in voormalig Nederlands Nieuw Guinea zoals infriltraties met snelle schepen over zee. Ook aan het ondersteunen van grondtroepen, zoals onze Mariniers was gedacht.
Ik ga hier verder niet op in, dit is alles ook te achterhalen. Ook heb ik al diverse verhalen op deze site geplaatst over deze operaties.

De witte rug van de Neptune was zoals begrijpelijk, om “den koperen ploert” zijn invloed in de kist te beperken. Toen wij met de SP2H vaste tornen van vier maanden op Curaçao gingen maken, werd het witte dak wederom in ere hersteld. (Dit even ter zijde).

Met de “Modificatie” naar SP2H werd het accent van de eisen meer verschoven naar de operaties in NATO verband. Hierin nam het hoofdstuk “Onderzeeboot bestrijding” langzaam de voornaamste plaats in.

Het bedienen en operationeel gebruik van deze apparatuur werd intensief beoefend in vlootverband en individueel met onderzeeboten. Ook werd veel gevlogen voor het opsporen en schaduwen van eenheden van “De andere kant”. Dit zeker tijdens de “Koude oorlog”.