Winter 1963 versus winter 2021

Ik keek vandaag 7 februari 2021 af en toe naar buiten en zag een wereld gelijk aan de tijd toen ik in 1963 nog niet zo lang terug was van een term van 18 maanden in Curaçao. Ik duik even in het verleden.

Het Vliegkamp was geïsoleerd. Ik ontdook toen het na de dag van je wacht verplichte baan schoonmaken en ontsnapte. Onder zeer moeilijke winterse omstandigheden bereikte ik Wassenaar. Ik werd de volgende dag bij mijn terugkomst gelukkig ook niet geschaakt. De reden van mijn vlucht was mijn pas nieuwe verkering. Niets of niemand hield mij tegen.

Ik kom terug op vandaag. Er was ditmaal geen reden om te ontsnappen. Jolanda keek televisie en ik wilde even bij het Valkenburgse Meer gaan kijken om aldaar mijn gevederde vrienden in deze barre omstandigheden mentaal bij te staan.

De omstandigheden bij onze woonboot waren bar en boos. Stormachtige wind, stuifsneeuw en koud!!!. Ik besloot me te beperken tot het mentaal steunen van mijn vriendjes in onze tuin maar dan via het raam. Ik had het te doen met ze. Er was wel voldoende voedsel aan mijn voederpaal, maar ze waaiden er bijna steeds weer af. De sterken onder hen hebben toch een slagje kunnen slaan.

Ik kiekte toch nog een Spreeuw die vanwege de harde en koude wind, tussen zijn wimpers door, met bijna dichte ogen zijn gading vond. Ook mijn voorvader het Roodborstje was er weer. Wat een poepie. Aan de andere kant van mijn woonboot schoot ik een mooie creatieve schepping van de natuur. Maakte weer een foto met mijn Orion model op de voorgrond.

Echelon Port (2)

Van de week, 19 mei 2020, maakte ik na het avond eten nog even een rondje Valkenburgse Meer. Ik was niet de enige want vele mensen, van diverse leeftijden trouwens, maakten een rondje in een tempo dat een stuk hoger lag dan dat van mij. Ik denk, dat velen van hen dit deden in verband met de tegenwoordige dreiging van het C-virus. Een zeer goed plan met het echter minder aangename gevolg dat vele vogels die in deze tijd hun eitjes en kinderen verzorgen, deze bezigheden meer verborgen in de rietvelden en bossaches verrichten. Waarschijnlijk hanteren zij een ruimere afstand van ons dan de anderhalve meter die wij onderling in acht nemen. Een klein brein wilt niet zeggen dat je minder kunt denken. Ik merk dit vaak aan Femke, mijn tekkeltje, die al weet wat ik wil als ik haar aankijk. Hetgeen zeker niet betekent dat hij dit dan tevens in gedachten heeft.
Ook de dagen voor deze, eerder genoemde datum, nam ik aanzienlijk minder bewegingen waar van onze gevederde vrienden. Dit zette mij aan het denken.
Tijdens de laatste trip naar Indonesië kwam ik met mijn vriend Alit te praat over de uitbarsting van de Gunung Agung, de vulkaan die ik goed ken, in 2017. Hij vertelde mij dat een dag voor de uitbarsting er bijna geen vogeltje of andere, normaal makkelijk waargenomen dieren, te zien waren.
Ik ga in de nabije toekomst dan ook mede een deel van mijn (behoedzaam) gedrag mede laten bepalen door dat van van onze vrienden in de natuur.
Natuurlijk zal ik mij daarbuiten als voormalig goed militair in principe niet onttrekken aan orders of aanradingen van hogerhand.

Zij waren ook op “Patrol”.