Het brein van de Spreuw

De foto van de “zwart/wit” Spreeuw die ik vandaag nam, vestigde mijn aandacht op de prachtige tekening van zijn/haar verenkleed. Dat de mooie kleuren van zijn soort niet naar voren kwamen vond ik niet erg. Deze kleine schoonheid deed mij echter terug denken aan een voorval met een soortgenoot van deze vogel.

Ik liep over de dijk die het Valkenburgse Meer toen nog in twee aparte meren deelde, om achterin te proberen een Snoekbaars te verschalken. Halverwege hoorde ik een angstig geluid van een vogel en ik keek omhoog. Daar werd een Spreeuw in volle snelheid achtervolgd door een Smelleken, een kleine Valken soort. Deze rovers vangen hun prooi tijdens de vlucht, dus de Spreeuw had geen kans. Tot …..

Toen ze bijna vlak boven mij waren, nam de Spreeuw een steile duik en kwam vlakbij naast mij op de grond zitten. Geen normaal gedrag denk ik. Het Smelleken had geen branie en maakte een overshoot (vloog door). Na enkele seconden, ging mijn spreeuw ook op de wieken. Wel in tegengestelde richting.Dit voorval deed mij voor de eerte keer denken dat alle wezens, ook de kleinsten kunnen denken en beslissingen nemen buiten hun instinct om.

Spreeuw bij VB Meer in volle zon. Lijkt zwart-wit maar is toch mooi.

Foto zelf

Smelleken , fotograaf onbekend.

Winter 1963 versus winter 2021

Ik keek vandaag 7 februari 2021 af en toe naar buiten en zag een wereld gelijk aan de tijd toen ik in 1963 nog niet zo lang terug was van een term van 18 maanden in Curaçao. Ik duik even in het verleden.

Het Vliegkamp was geïsoleerd. Ik ontdook toen het na de dag van je wacht verplichte baan schoonmaken en ontsnapte. Onder zeer moeilijke winterse omstandigheden bereikte ik Wassenaar. Ik werd de volgende dag bij mijn terugkomst gelukkig ook niet geschaakt. De reden van mijn vlucht was mijn pas nieuwe verkering. Niets of niemand hield mij tegen.

Ik kom terug op vandaag. Er was ditmaal geen reden om te ontsnappen. Jolanda keek televisie en ik wilde even bij het Valkenburgse Meer gaan kijken om aldaar mijn gevederde vrienden in deze barre omstandigheden mentaal bij te staan.

De omstandigheden bij onze woonboot waren bar en boos. Stormachtige wind, stuifsneeuw en koud!!!. Ik besloot me te beperken tot het mentaal steunen van mijn vriendjes in onze tuin maar dan via het raam. Ik had het te doen met ze. Er was wel voldoende voedsel aan mijn voederpaal, maar ze waaiden er bijna steeds weer af. De sterken onder hen hebben toch een slagje kunnen slaan.

Ik kiekte toch nog een Spreeuw die vanwege de harde en koude wind, tussen zijn wimpers door, met bijna dichte ogen zijn gading vond. Ook mijn voorvader het Roodborstje was er weer. Wat een poepie. Aan de andere kant van mijn woonboot schoot ik een mooie creatieve schepping van de natuur. Maakte weer een foto met mijn Orion model op de voorgrond.