En de warme douche was voor ….. Hennie

We waren in de zeventiger jaren op een tour naar IJsland met de Neptune. De type onderzeeboten die daar rondhingen vangen was toen met onze kisten, eigenlijk te hoog gegrepen. Daarom werden wij meestal werden ingezet op oppervlakte doelen, indien aanwezig, of het in kaart brengen van de ijskap. Met de nadruk op de grenzen van het tijdelijke ijs. Dat was er toen nog in ruime mate.
We hadden accommodatie in de zogenaamde NATO Baracks, een soort gebouw met redelijke kamers en bijbehorende faciliteiten. Zo waren er goede douches, een keuken waar wij naar harte lust konden koken en braden en een recreatie kamer met comfortabel meubilair en een snooker tafel. Het gebouw had twee verdiepingen. Boven 1 persoons en beneden 2 persoonskamers. Boven de officieren en beneden de rest van de bemanning. Al met al een zeer redelijke huisvesting.
Tegen over de barak was de “Windbreaker”. Een soort Bar/Restaurant waar het je aan niets ontbrak, dit tegen zeer schappelijke prijzen. De loopafstand was enkele tientallen meters die, ondanks eventuele gladheid of een andere oorzaak die het rechte pad beïnvloedde, toch bijna altijd zonder kleerscheuren overbrugd kon worden.
Iets heel anders. Er was echter een ding waar mee terdege rekening gehouden moest worden. Dat was tijdens het douchen. Je moest er zeer alert op zijn wanneer er ergens een toilet werd doorgetrokken. De druk van het koude water viel dan even weg dus je moest je snel buiten de straal manoeuvreren.
Hoe verder weg de wc werd gebruikt, hoe minder de druk afnam, dus ook hoe minder heet de resterende straal was. Dichtbij kon killing zijn.
Daar de roestvrij stalen douche cabines van geringe afmetingen waren, was de enige echte ontsnappings mogelijkheid om snel via de enige opening naar buiten te stappen. Daarom moest je dan ook met je voorzijde in de richting van deze opening douchen. Daar waren wij door schade en schande achter gekomen. Deed je dat niet dan kon je te laat zijn.
Tijdens deze tour besloot onze collega Hennie Starink na een vlucht een verkwikkende douche te nemen. Toen hij er onder stond werd er onder een biertje een zéér gemeen plan gesmeed. We zouden elk naar het toilet op onze kamer gaan en te gelijkertijd doortrekken. Aldus geschiedde.
Het resultaat overtrof onze verwachtingen. We hoorden een gebonk en geschreeuw als van een Orang Oetang die uit zijn kooi probeerde te ontsnappen. Hij had vermoedelijk laat de goede ontsnappings richting genomen.
We hebben hem nooit verteld wat wij uitgege(vre)ten hadden.

De Killer

Kantje (aan) boord

Het is 28 januari 2020, we vertrekken met Singapore Airlines naar Bali voor een vakantie naar Bali voor 8 weken. Ik heb een visum voor 60 dagen. Jolanda wilt dat we die allen gebruiken, maar ik hou liever wat speling voor het geval bij vertrek iets gebeurt wat vertraging oplevert. Als je over de datum gaat, zit je in de moeilijkheden. Dat doe ik dus.

We hebben in onze accommodatie geen Televisie en ook geen WIFI. Dat laatste laat ik op eigen kosten aanleggen om het contact met de buitenwereld toch enigszins te behouden.
We hebben een heerlijke tijd, de berichten over het Virus beginnen echter toch binnen te sijpelen. Bali is nog virus vrij maar in Nederland gaat het snel minder. Ik overweeg om een maandje langer te blijven. Hiervoor moet ik mijn visum verlengen. Een goede kennis regelt dit voor me en brengt mijn paspoorten naar Denpasar, waar dit in een dag of vier vijf geregeld kan worden. De afstand tussen mijn stee en het kantoor is ongeveer 3 uur rijden. Terug natuurlijk ook. Mijn hulp komt terug met de mededeling dat er nog veel meer zijn die willen verlengen, waardoor de tijd wanneer ik mijn paspoorten terug krijg behoorlijk op kan lopen.

Ook op Bali steekt het virus echter ook de kop op. Buitenlandse Zaken geeft het advies om naar Nederland terug te keren omdat de medische voorzieningen in Indonesië niet zo zijn als in Nederland.

Ik besluit naar huis te gaan. We sloffen, we weten de paspoorten in het weekend twee dagen voor vertrek weer te bemachtigen. We checken op het vliegveld of de vlucht nog gaat en gaan naar huis om onze terug reis voor te bereiden.

Op de dag van vertrek zorgen we er voor om ruim op tijd op het vliegveld te zijn. Na een lange wachttijd staan we bij de bali om in te checken. Daar krijgen we een verhaaltje van een zeer slecht Engels sprekende jonge dame , mij toegesproken door een mondkapje. Ik distilleer tot mijn grote schrik dat we niet verder dan Singapore komen omdat deze enclave op slot zit.

Ik besluit niet terug naar ons huis te gaan maar zoek een oud bekend hotel vlak bij het vliegveld. “Palm Beach”‘. Dit om bij een zich voor plotseling voordoende gelegenheid te kunnen “vluchten”.
Mijn visum tikt echter ook door. Er is geen kans om het speciaal snel te verlengen omdat op Bali eens per jaar een speciale dag is waarop je niet naar buiten mag en zelfs niet wordt gevlogen. De dag er voor en er na kun je ook nergens zaken doen. Zelfs de banken en zijn dicht.

In het hotel zitten we met nog 3 Nederlandse stellen. Twee zitten er in het zelfde schuitje als wij en een er van vliegt naar huis met Garuda, wat nog steeds vliegt op Amsterdam. Ik heb echter via verschillende vrienden een site gekregen over een speciale reddingsoperatie door onder andere Buza. Ik meld me aan en zal binnen 72 uur bericht krijgen. Mijn visum tikt nog steeds door.

Na 60 uur heb ik nog steeds geen bericht van Buza en begin nu echt een beetje van het pad te raken en het plannen en rekenen beginnen voor mij moeilijk te worden. Slapen doe ik sporadisch. Het visum telt door.

De vrienden die met Garuda terug gaan adviseren mij dit ook te doen. Ik kan mezelf voor een bepaald lichaamsdeel slaan dat ik daar niet eerder aan gedacht heb, teveel geconcentreerd op onze escape via de KLM uit Nederland en niet helemaal honderd procent on line in mijn kepala.

Ik spoed me direct naar het bureau van Garuda. Ik ben snel aan de beurt. Er is de volgende dag plaats, de dag dat mijn visum verloopt. Gelukkig heb ik mijn creditcard bij me waar 2500 euro op staat. Deze prijs moet ik toevallig ook precies betalen. Als het meer had geweest had ik pech gehad.

Ik ben blij met onze tickets, maar door al het voorgaande vertrouw ik het pas als ik in het vliegtuig van Jakarta naar Amsterdam zal zitten. De vlucht bestaat uit twee delen. Denpasar – Jakarta en Jakarta-Amsterdam. We komen aan boord in Denpasar en vliegen naar Jakarta. Daar moeten we nog langs immigratie. Een norse man in een mooi uniform checkt onze paspoorten. Hij doet er langer over dan bij de meesten. Ik zie hem tellen en nog een keer. Ik zie aan zijn gezicht dat hij mij niet heeft kunnen pakken. Met grote kracht zet hij een stempel in onze documenten.

Wij gaan naar de gate en tellen de minuutjes af. We starten op tijd om 23.35 uur. We klimmen en levelen om 24.00 af op 30.000 voet. On our way, mijn visum verloopt op het zelfde moment. Nog 14 uurtjes, en we zijn thuis.

Ik zal de Agung missen.

Een van onze redders in nood in deze moeilijke tijden samen met zijn broer Nyoman.

Guning neemt afscheid met een sterk rooksignaal

CO-2

Net als overal in ons land moeten wij in Valkenburg zh rekening gaan houden.met de CO2 uitstoot. Groene energie is echter nog onvoldoende aanwezig. Wij mogen dus gelukkig nog gebruik maken van fossiele brandstoffen.

Steamboot, Railroad, river ….

De P2V5 Neptune 19-30 en SP2H 213 in volle glorie.

Een vliegtuig waar ik veel op heb gevlogen is de P2V7B, later SP2H. Een beauty van een vliegtuig en heerlijk om in te vliegen. Voor dit type was er bij de MLD zijn voorganger de P2V5. Ik heb ze wel eens een keer zien over komen maar toen was ik nog jong en wist van het bestaan van de MLD nog niet af. Ik zeg met opzet “zien over komen”. Als ik had geschreven “zien vliegen” had ik wel commentaar van de mannen gekregen.

SP2H

P2V5

Hunkemöller

OBSERVATIE, ANALYSE, CLASSIFICATIE.

Er was vorige week een prachtige zomerse dag. Van mij mocht het wel wat minder, maar daar ben ik Nederlander voor, nooit goed. Ik hoorde diverse conclusies van mensen die zij over namen van de weer mannen op de diverse televisie zenders. Sommigen houden hun hart vast. Het klimaat gaat er aan, misschien al met ingang van de zeer nabije toekomst. Omdat wij bij de Marine luchtvaartdienst enige kennis van het weer voor elke vlucht mee kregen, hadden en hebben wij nog steeds enig inzicht in de ontwikkelingen in de atmosfeer. Dus dat loopt wel los denk ik.
Ik denk soms terug aan mijn operationele tijd. Er waren drie dingen waar je bij het zoeken en volgen van de eventuele vijand onder water, zeker niet van af moest wijken. Observatie, analyse en classificatie.

Ik kom terug op deze dag. “Long Line Zig Zag” (zwervend van winkel naar winkel) begon ik steeds meer te verlangen naar de uiteindelijke landing in misschien wel voor mij de gezelligste uitbating in Kattuk zee, de “Blauwe Bock”. We wipten echter op het laats nog even binnen bij “Hunkemoller”. Een winkel gespecialiseerd in kleding die dames normaal onder het zichtbare dragen, ook wel lingerie genoemd. Nou voel ik me in zo een shop altijd wat minder op mijn gemak. Ik liep rond met Femke en aanschouwde al die fantastisch gevormde en gekleurde dingen die in mijn vroegere tijd zeker andere afmetingen en vormen hadden. Wanneer een van aanwezige dames een bepaald product uit het rek haalde en ter keuring omhoog hield, wende ik mijn blik af. Dit om een verkeerde analyse mijnerzijds te voorkomen. Ook het schuiven van de kleedkamer gordijnen deed mij de blik afwenden. Je weet maar nooit, “Me Too”. Ik besloot om met Femke naar buiten te gaan. Daar sloeg ik het talrijke passerende publiek gade. Dit was niet echt vervelend. Ik kom terug op mijn eerste opmerking. Ik observeerde, analyseerde en classificeerde. Dit samen met Femke die de hondjes voor zijn rekening nam.

Eergisteren maakte ik een plezante trip door Maastricht met Jolanda. Ondanks de wederom hoge temperatuur, was het er aangenaam verpozen. We dronken en schnabbelden wat. Jolanda bezocht een paar winkeltjes die in Maastricht een ietwat andere uitstraling hebben dan bij ons in het westen, al wordt dat ook al een beetje minder. Daar hebben ze natuurlijk ook Internet. Vlak voor we de parkeer garage bereikten, schoot Jolanda nog een winkel binnen. Een maal binnen kreeg ik een soort dejavu. Ik stond weer in een zelfde soort winkel waar ik eerder was “ontvlucht”.

Ik begaf me wederom snel naar buiten en nam zoals eerder post als een soort schildwacht bij de deur. Binnen enkele minuten werd ik gevolgd door twee andere heren die het binnen ook niet zagen zitten. Zij bevestigden dat ik gelukkig geen afwijking heb.

Broeders in de onzekerheid

Foto’s door mij gemaakt op IJsland van uit de “Neptune”

KEFLAVIK IJSLAND GEZIEN VANUIT DE NEPTUNE (ASTRO HATCH EN NEUS)

Ik bladerde weer een keertje door oude dia’s. Daar waren er ook bij die ik maakte op IJsland van uit de Neptune.
Sommigen van deze dia’s heb ik al eens gepost, sommigen niet. Ik post ze nog een keer voor de liefhebbers.

Naar achteren genomen door de “Astro Hatch” vlak na de start vak Kef.

Ik denk Hekla

En meer

Mooi, met links op de achtergrond een grote gletsjer.

Interceptie door F-5 Eagle

Vaak gepost, blijft mooi. Wat een power!!

Gletsjers

Zacht glooiende bergen nabij de kust. Op de achtergrond Hekla

Binnenpret

In mijn verhaal over IJsland schreef ik hoe kwaad we waren als we beneden ons walvisjagers zagen varen die aan beide zijden een dode walvis mee sleepten. Prachtige grote dieren, die als oud vuil door het water werden getrokken.
Het was november 1986. We maakten een torn met bemanning 15.
Er was beroering op het eiland.

Door, in de ogen van de IJslanders terroristen, waren twee van hun walvis jagers in de haven bij Reykjavik tot zinken gebracht. Wij begrepen dat ze simpelweg wat afsluiters hadden open gedraaid. Dit wilden wij wel even zien.
Wij Nederlanders hadden op IJsland de beschikking over een geel KM Volkswagen busje. Dat had zelfs een Nederlands nummerbord.

We waren twee dagen vrij en benieuwd wat we zouden zien. Met een soort voorpret gingen we met dit voertuig op weg naar de plaats van het delict.
Daar aan gekomen zagen we inderdaad dat twee van die moord schepen tot meer dan de helft onder water waren verdwenen.

Er waren diverse IJslanders aanwezig die hun ongenoegen niet onder stoelen of banken staken.
Een van zag ons en kwam naderbij. Hij uitte zijn kwaadheid en trachte ons te overtuigen van het onrecht wat hier was geschied.
Dom kijkend hoorden wij hem medelevend aan, maar lieten niets blijken van onze werkelijke gedachten.

Toen keek hij naar ons busje. en zei: “Ik zie dat jullie van de Nederlandse Marine zijn. Gelukkig zijn er ook nog mensen van buiten die met ons meeleven”.
We bleven schaapachtig kijken en vertrokken met vriendelijke groet.

We hebben er op de kamer maar een biertje op genomen.

Gezonken walvisjagers

Deze website

De S2F Stoof (Stoef)

Met Squdron 4 enkele reizen gevlogen en dus ookautomatisch gevaren op de Karel Doorman. Doordat door de brand in de machine kamer het einde van dit tijdperk betekende, bleek dat ik met de 161 het laatste catshot had gehad. Mooie tijd op dit grote schip.

Vlak voor de landing

De TC-45-J Beechcraft. Op deze kist mijn eerste uren gemaakt. Beauty

SP-2-H Neptune. Vele uren op dit ECHTE vliegtuig gemaakt. Heb ik ook vele verhalen over geschreven.

De Orion, het laatste type waarop ik bij de Koninklijke Marine heb gevlogen. Opleiding in Amerika gehad en de 302 als bemanningslid naar Nederland gevlogen. Hier nog het oude kleuren schema.

Toen ander schema

Op het laatst had de Orion deze kleur(en)

De door mij zo geliefde Hr.Ms. Utrecht. Tijdens een vaar periode in 1973 als Chef Elektronische Oorlogvoering (CEOV) van 15 maanden, een term van 9 maanden in de West gemaakt.

Vaarperiode in 1981/1982 wederom als CEOV op Hr.MS van Kinsbergen. Schip mede in dienst gesteld na de afbouw te Vlissingen.

Deze site is gemaakt door mijn kleinzoon Jordy Houwaart. De invulling is natuurlijk voor mijn eigen rekening. Het is de bedoeling dat er uiteindelijk meerdere categorieën verhalen en foto’s op komen, ook van interessante gebeurtenissen van buiten de Marine. Dit is zoals ik al zei een voorzichtig beginnetje. Wanneer je op een titel klikt, verschijnt er een PDF button. Wanneer je deze aanklikt kan je het verhaal downloaden.