ONCE IN A LIFETIME

 

Ik had hem vele jaren terug al een keer tussen het riet zien staan. Zijn taktiek van dood stil staan met gestrekte nek en gebruik makend van zijn camouflage kleuren had die keer niet geholpen. Ik spotte hem. Jammer geen camera.
Vandaag liep ik weer rond het meer met Femke toen ik, weg gekropen onder de wal in een smalle sloot, een vreemd gekleurde eend zag. Toen ik hem benaderde ging hij niet weg. Toen ik nog eens goed keek kreeg ik een blijde schok, een Roerdomp. Ik zag het aan zijn ogen en scherpe snavel die , recht omhoog,echt geen milimeter bewogen. Ook zag ik onder water zijn gevouwen lange groene poten. Hij keek me strak aan. Hij had echter geen ontsnapping route, de sloot was smal en het riet hoog. Jammer geen camera. Toch! Ik moet er nog steeds aan wennen, maar met je telefoon gaat het iook. Ik maakte een paar foto’s en wilde door lopen. Toch ging ik nog even kijken of hij misschien in nood was, ik filmde hem. Niets was echter minder waar.
Hij vertrouwde nog steeds op zijn camouflage tot Femke hem ontwaardde en blafte. Hij werd vier keer zo groot en nam een dreigende houding aan.
Hij werd het zat en ging in de aanval op mijn telefoon.
Ik ging snel weg om hem niet nog meer de zenuwen op het lijf te jagen. Hij koos het Roerdompen pad naar de overkant en werd één met het riet.

Dit heb ik niet echt lang geleden mee gemaakt. Het was voor mij een hele belevenis. Toen ik thuis kwam heb ik het dan ook trots op FB en een vogelvrienden site geplaatst.
Van de laatste site kreeg ik echter van sommige leden direct commentaar hoe ik het in mijn hoofd had gehaald om de vogel te filmen. Zij vonden het unaniem dat ik in volledige dekking van de plaats van het delict had moeten verwijderen, inclusief mijn dwergtekkel Femke. Sommigen eisten zelfs dat mij de toegang tot deze site ontzegd moest worden.
Ik heb een van hen, een fanatieke jonge dame proberen uit te leggen dat mijn hoofd doel is met Femke rond het meer te lopen. Alles wat ik zie in de natuur is mee genomen. Ik heb daarom ook een zeer eenvoudige camara om dit eventueel vast te leggen.

Dit alles zorgde er echter voor dat ik me toch een beetje onzeker voelde en besloot de foto’s en het filmpje van het net te halen. De maanden daar na, kwam ik zowel bij het Meer als elders, doorgewinterde echte vogelaars tegen. Ik vertelde hen mijn verhaal. Bijna unaniem lachten zij en zeiden: “Dit is een ontmoeting die je misschien, als je geluk hebt, maar een keer in je leven meemaakt, een unieke opname. Er waren er pas twee bij het Meer die mij zeiden dat een Roerdomp voor de duvel nog niet bang is en dat wanneer ik iets lager had gestaan hij mijn telefoon misschien had door geslikt. Dus toch maar, het verhaal ….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *