Als jongeling van 15, was ik werkzaam als telegram besteller bij de PTT. Dit geschiedde met een Solex. Een soort dikke fiets voort gedreven door een kleine motor waarvan een soort slijpsteen de voorband rond deed draaien. Die versleten dan ook snel, de voorbanden dus.
Ik kwam in aanraking met een leeftijds genoot die zijn tijd vooruit was.
Hij verkocht voorbehoedsmiddelen en voor een dubbeltje A4 tjes met erotische verhalen die hij zelf had geschreven. Hij heette Joop Wilhelmus.
Ik vond hem een griezel wat al snel ontaardde in een confrontatie en een knokpartij.
Ik kwam zelf ook niet geheel ongeschonden uit de strijd, maar mocht het genoegen smaken om een tijdje naar zijn blauwe oog te mogen kijken.
Hij was jaren later een van de eersten die met “vieze boekjes” kwam. Het was de Chick, de tegenhanger van de Candy. Dit in de jaren zeventig. Hij werd extreem rijk.Tot zover het voorwoord.

In die zelfde tijd maakten wij onze detacheringen met de Neptune naar Curaçao en hadden ook wat oefeningen wat verder weg. Bij beiden was er vaak een lange transit tijd.
Tijdens deze, na dat alle apparatuur was gechecked, verpoosden de bemanning leden die niet echt met de voortstuwing, navigatie of communicatie bezig waren, zich met lezen, dom kijken of “wat dan ook”. Bij dit laatste kwam soms onze Joop weer even om de hoek kijken.

Als alles naar behoren werkte kwam er een soort serene rust over de bemanning. De vliegers bladerden in diverse berichten en boekjes, de meccano’s gingen in hun karakteristieke houding met hun schouder tegen de linker post. Met tussenpozen checkten zij de bougies op de analyzer, rommelden wat aan het gas en aan het mengsel.
Zij zorgden voor een niet te evenaren mooi geluid van twee grote stampers in synchronisatie. En voor zuinig verbruik. Hetgeen hij noteerde in zijm “How goes it” Een kromme die hij bijhield op een formulier.
De waarnemer rommelde met potlood en passer op zijn plot en zorgde voor het bijhouden van de positie. Of die juist was was sterk afhankelijk van de juiste gegevens van de navigatie middelen op grote afstand van hun bron van uitzending.
Drift meten en zonnetje schieten waren er twee die echt juist waren. De telegrafist luisterde ondertussen op zij kakelende HF radio.

Zoals u misschien wel begrijpt was dit op dat moment een rustig bedrijf. Ook enkelen deden niets anders dan een beetje dom kijken.
Om dit alles een beetje op te vrolijken was er een konstabel die zijn eigen manier had ons een beetje bij de les te houden. Hij las dan voor “Uit eigen werk”‘.
Hij deed dit over de Intercom. Deze had een speciale stand SELECT. Die werd gebruikt wanneer men met elkaar wilde praten, wel of niet operationeel, om de Intercom te ontlasten.

Onze verteller begon zijn verhaal met: “Ik ga voorlezen uit eigen werk op SELECT”.
Velen van ons wisten wat er kwam, dus je was vrij om mee te gaan of niet.
Ik zag soms toch vele handjes naar de Intercom Box gaan.
Hij begon standaard met een vrij heftig verhaal uit de Shick of de Candy. Hij vulde dit aan met eigen opmerkingen van zijn bijzondere humor en het geheel werd compleet door zijn muzikale Haags accent. Hij deed de tranen bij velen van ons over de wangen biggelen.
Nooit gedacht ik nog om een verhaal van Joop Wilhelmus zou lachen.

Na dat we uit gelachen waren gingen we er voor, maar dat is een ander verhaal.

Zoals wellicht velen heb ik genoten van de sneeuw van de afgelopen dagen. Ik kon dat omdat ik een dagje ouder ben en er op dat moment geen noodzaak was om me in dit natuur geweld te mengen.
Ik ging, bijna onbewust, toch weer terug in de tijd. Zoals ik al zei, ik had toch niets anders te doen.
Ik heb vele jaren op de lange latten gestaan. Door overschatting van mijn kundigheid en tevens overmoed, ben ik een aantal malen afgestraft. Dit met soms zeer pijnlijke gevolgen.

Wij skieden meestal in het Pustertal gelegen in Oost Tirol. Het plaatsje heette Sillian,
vlak bij de Italiaanse grens gelegen. Ik stortte een keer af en kon bij het opstaan mijn linker arm niet meer gebruiken. Op de slee naar de ambulance en toen naar het plaatsje Innichen vervoerd. Daar was een ziekenhuis waar een tordatie werd vastgesteld.
Je sleutelbeen breekt dan niet, maar schiet van je schouderblad af, of zo iets. Pijnlijk.
Innichen lag in Italië. Niet belangrijk maar ik kom er op terug.

Een drie of viertal jaren geleden was ik weer aan het glijden in Sillian. Op een dag sneeuwde het stevig. Daar ik mijn blessures allen met slecht zicht had op gelopen, besloot ik te gaan wandelen.
Ik koos voor een schitterend pad langs de rivier de Drau. Hij ontstaat als een soort beek in de omgeving van Innichen en loopt via Sillian, Lienz en weet ik nog veel meer plaatsen(tjes), om uiteindelijk na 749 km als een beste rivier in de Donau uit te monden.
Ik startte in Innichen omdat het vandaar stroom afwaarts was, loopt makkelijker dan stroom opwaarts.

Ik genoot van mijn wandeling. Ik alleen in die prachtige natuur. Ik ben niemand tegen gekomen. Maar af en toe kwam ik toch langs wat woningen, boerderijen en zo.
Misschien was ik omdat ik daar in mijn eentje de (onzichtbare) grens aan het oversteken was, toch voor enkele van de bewoners verdacht. Denk ik.

Toen ik halverwege Innichen – Sillian was, hoorde ik opeens een auto achter mij naderen. Ik stopte en zag een Italiaanse politie auto van de Carabirini. Er stapten twee politie mannen uit. Ik dacht even dat ik terug in de tijd van Nazi Duitsland was.
Dit vanwege hun uniformen die mij daar sterk aan deden denken.

Zij stapten uit en bevolen mij nors om achter in hun VW polo’tje plaats te nemen.
Ik begreep dat ik was gearresteerd.

De achterbank van de polo was met het voorste gedeelte gescheiden door een soort stalen kooi. Ik voelde mij niet echt op mijn gemak. Zonder iets te zeggen reden zij de vijf kilometer die ik had afgelegd terug naar Innichen. Daar hadden zij een soort van bureau, waar ik direct in een kamer werd opgesloten en alleen werd gelaten.
Ik was lichtelijk verward en de woede kwam langzaam in mij op zetten. Ik besefte in mijn machteloosheid echter ook dat ik mij diam (Indonesich voor rustig) moest houden. Ik heb veel Yoga gedaan, dat kwam van pas, ik kon me ontspannen.

Af en toe kwam een van de agenten die mij gepakt hadden mij fotograferen. Van alle kanten, nog net niet in mijn blote kont. Daarna zat ik weer een tijd alleen.
Dit alles zonder iets te zeggen. Een keer nam hij een foto vlak voor mijn gezicht. Het kon niet anders dan dat ik daar erg vertekend, met een dikke neus, op stond.
Dat klopte, want ik hoorde ze even later gieren van het lachen. De aderen aan mijn slapen begonnen licht te kloppen.

Opeens kwam de andere agent binnen en bleek plotseling ook Duits te spreken. Ik zag dat hij zich een beetje geneerde voor alles. Ik vroeg vriendelijk aan hem waarom ik daar zat. Hij zei dat ik een soort van dubbelganger van een zeer gezochte misdadiger c.q. terrorist was.

Ik kreeg ook door dat zij zich klaar maakten om naar huis te gaan. Het was namelijk zaterdag. Ik vreesde licht dat ik daar tot na het weekend moest verpozen.

Na enkele uren gevangenschap werd mij echter,zonder enige excuses, de vrijheid aangeboden. Ik nam aan dat zij mij wel even met de auto naar Sillian zouden brengen.
Niets was echter minder waar. Zij wezen mij de bushalte.
Ik kookte maar ik bleef beleefd en wenste hun commandant een prettig weekend.
Ik denk achteraf dat ik hun mischien wel een lesje zelf beheersing heb geleerd.

Aan het einde van de vrij heftige sneeuwval van heden middag, waagde ik het rond vijf uur buiten een Hertog Jannetje te halen. Deze staan verborgen achter mijn boot. Dit om speculaties omtrent mijn verbruik door omwonenden te voorkomen.

Mijn tuin was bedekt met een prachtig dek van sneeuw, de open haard brande en Femke lag geheel relaxed in de mand. Dus, mede door het juiste uur, ook de juiste tijd voor een biertje voor het eten.

Voor de tijd van deze actie was al enige tijd de dooi in getreden. Dit had een verraderlijke gladde substantie van half ijs half sneeuw en water onder het sneeuwdek tot gevolg. Dit fenomeen was van boven af niet te zien en ik ondervond dat dan ook pas onverwachts bij de eerste stappen die ik buitengaats maakte.

Ik was op mijn favoriete geruite pantoffels, De eerder beschreven substantie zorgde er voor dat ik direct in mijn schoeisel liep te soppen, maar ook dat ik mij alleen schuifelend kon verplaatsen.
Elke beweging , met hoe weinig kracht ook uitgevoerd, had als gevolg dat mijn onderdanen zich in alle richtingen begaven behalve de goeie.
Als goed militair heb ik mijn missie toch naar alle ( eigen) tevredenheid voltooid.

Dit voorgaande deed mij weer denken aan een anekdote die ik vorig jaar rond deze tijd heb geplaatst.
Ik heb vorig jaar van diverse vrienden en volgers op FB goede en dankbare reacties gekregen, op mijn nu volgende korte instructie film.
Omdat er in het afgelopen jaar toch meer van hen op dit media zijn bij gekomen en misschien deze film niet kennen én van plan zijn op de lange latten te gaan staan, herhaal ik deze.

Ikzelf ga misschien ook nog glijden. Maar de afdalingshoek hou ik graag tot op niet meer dan dertig graden. Misschien, door het weer van vandaag zelfs twintig.

IKAN HIU PAUS (INDONESISCH VOOR WALVISHAAI)

Zoals elke avond tijdens mijn verblijf in Indonesië , had ik een omong (praatje) met onze nachtwaker Nyoman Parma. Op een gegeven moment kregen we het over de walvishaai. Mijn gedachten gingen ver terug in de tijd.

Het was ongeveer 35 jaar geleden dat Dries Soeteman en ik besloten een vakantie, met onze echtgenotes, in Schotland door te brengen. Aldus geschiedde. We parkeerden de kinderen bij oma en de kinderboerderij en gingen op weg. Niet naar het onbekende, maar het vooruitzicht om enkele weken links te rijden was toch een beetje anders. Ik zou in principe rijden.
We namen North Sea Ferries van Hoek van Holland naar Hull. Een aangename reis. Daar aan gekomen viel het links rijden erg mee. Ik reed gewoon achter de anderen aan.
Van Hull reden wij naar York. Een prachtig stadje waar een heerlijk sfeertje heerste.

De volgende dag vertrokken wij van York over een B-weg richting Edinburgh. Een mooi weggetje met weinig verkeer, althans… Er kwam van de andere kant een zeer fraaie antieke auto aan. We stopten en keken er bewonderend naar. Niet snel daar na nog een en nog een en … Sommigen van de bemanningen hadden ook antieke kleding aan zoals geruite petten en lange  shawls. Velen van hen gedroegen zich zeer feodaal en reden je bijna van de weg af.
We stopten bij een soort boerderij waarvan de bewoners ook stonden te kijken. Verder rijden was gevaarlijk. Zij vertelden ons dat het een soort rally was met deelnemers vanuit de gehele wereld. Zij lieten ons een lijst zien waar uit bleek dat er meer dan 300 deelnemers waren. We begonnen de voertuigen steeds meer met andere ogen te bezien.

Uiteindelijk kwamen we toch in Edinburgh. Een stad die ik eerder via de Marine had leren kennen als een van de ongekende mogelijkheden van uitgaan. Voor wat dat betrof heb ik me toen een beetje op de vlakte gehouden.
Vandaar maakten wij een prachtige reis door het noorden van Schotland, met de nadruk op het westelijke deel, met onder andere Oban. We gingen noord tot Scapa Flow. Daar draaiden we om, terug naar het zuiden en besloten op de terugreis het ons bekende Cambletown aan te doen.

We genoten en bleven daar een tweetal dagen. Op de weg naar huis deden we vanuit Cambletown een prachtig stadje aan, gelegen aan het grote Loch daar. Zoals jullie weten staat dit Loch daar in verbinding met de open zee. Ik meen me zelfs te herinneren dat de Engelse atoom onderzeeboten daar door heen kwamen op weg van- en naar hun thuishaven.
Dries en ik wisten dat er daar veel makreel zat. De hengels hadden we niet voor niets meegenomen. We parkeerden de dames op een terrasje in het schitterende haventje, huurden een zodiac en voeren uit. Een paar honderd meter uit de kant lieten wij ons drijven en gingen aan de slag met kleine verzwaarde spinnertjes.

De vangst overtrof onze verwachtingen. We zwengelden de ene naar de andere grote makreel binnen. Die zouden we later met de door ons meegebrachte gas komfoortje en koeken pannetje smakelijk bakken en verorberen.
Op een gegeven moment werd onze aandacht getrokken door een redelijk groot beest met een grote snor. Een soort Ted de Braak in dompel pak. Hij verbleef daarna steeds in de nabijheid van onze boot. De makrelen lieten zich, misschien daardoor,  echter wat minder zien. We dachten dat het een zeehond, misschien ook een zeeleeuw was.

Nog iets later werd onze aandacht door iets héél anders getrokken. We keken nog eens goed, het bleek een enorme rugvin te zijn. Het kon geen haai zijn daarvoor was hij veel te groot. Ik besloot om te gaan kijken. Dries sputterde nog even tegen, volgens mij vond hij het eerst nog een beetje eng.
Ik naderde de vin langzaam van achteren. Toen we dichterbij kwamen zagen wij dat er ook een enorm groot beest aan vast zat. Ik bleef op een dwars afstand van enkele meters en ging in formatie varen. We konden hem goed bekijken en zagen dat het een hele grote walvishaai was. Hij had ons natuurlijk ook gehoord en ging na enige tijd langzaam naar beneden. Hij had denken we, een beetje gas gegeven, want even later kwam hij een aardig stukje verder weer met zijn vin boven. Ik wilde hem weer in halen, maar dat vond hij kennelijk te ver gaan. Hij dook en kwam niet meer boven. Hij was op weg naar de grote scholen plankton. Of misschien wel naar een heel andere plek op de aarde om vrienden of vriendinnen te ontmoeten.

Vol van dit alles leverden wij na afloop de boot in. De eigenaar reageerde op ons verhaal dat het niet helemaal zonder gevaar was geweest. Want door hun slechte zicht kunnen zij van iets wat plotseling dichtbij komt schrikken en een crash dive maken. Waarbij hun grote staart met een harde dreun op het water kan komen, dus ook op je bootje.

Nu ik dit zo schrijf, weet ik weer zeker wat ik lang weet. Een hogere macht, wat of wie het ook mag zijn, heeft onder andere mij uitgekozen om je al dat mooie te laten zien. Je moet natuurlijk zelf ook wel een beetje opletten.

N.B. Enkele jaren terug zag ik een programma over een expeditie die in het zelfde gebied onderzoek naar de walvishaai heeft gedaan gedurende 8 maanden. Zij hebben er niet een gezien. Hadden ze maar les moeten nemen bij de Marine Luchtvaart Dienst.

DRIES DE SLUIPSCHUTTER

Dries Soeteman, vriend en voormalig collega en ik waren vroeger een paar natuuronderzoekers met grote inzet. Ik keek veel rond, maar Dries begon al jaren daar voor dit alles op de gevoelige plaat vast te leggen.
Laatst liep ik met mijn jongste kleinkinderen in het Amsterdams Waterwingebied, om hun de paddenstoelen, reeën en herten in hun leefgebied te leren aanschouwen.
Toevallig kwamen wij voorbij een spot die ik direct herkende als een van hen die Dries en ik daar ooit ontdekten.
Toentertijd zagen wij daar ter plekke een volmaakt “Eekhoorntjes Brood”. Dries pakte
direct zijn toverdoos en begon deze mooie paddenstoel vanuit alle hoeken te fotograferen.
Om het doel “en profiel” vast te leggen ging hij geheel plat op zijn buik in het gras liggen.
Op dat moment passeerden een paar wandelaars die het tafereel belangstellend aanschouwden.
Ik legde hen uit: “Hij besluipt hem, omdat hij bang is dat hij weg loopt”.
Zij knikten met begrip, maar ik zag ze toch spiedend rond kijken of ze onze begeleiders ergens konden ontdekken

 

GEKRAAGDE ROODSTAART(JES)

Dries en ik logeerden met onze echtgenotes in Zuid Limburg, om precies te zijn in Eijs, een minuscuul plaatsje gelegen niet al te ver van Valkenburg.
We gingen daar vaker logeren bij een nicht van Jo van Loo, hij was een collega van ons. Zij had een café met een zaal voor feesten en partijen en een kegelbaan. Ook waren er enkele knusse kamertjes.
Om niet de gehele dag in alcoholische verlokkingen door te brengen gingen Dries en ik vaak op pad in de natuur. Hij was natuurlijk weer, als altijd bewapend met een camera.
Deze keer in het Gerendal. Dit is een gebied waar vele planten soorten voor komen die je ergens anders met een vergrootglas moet zoeken.
We waren al een eindje onder weg, toen we ons op een mooi weggetje bevonden met aan beide zijden ook weer mooie boompjes en struiken. We hadden het naar ons zin en we praatten gezellig met elkaar.
Toen we op een gegeven moment een bocht om kwamen, stond daar opeens een man. Hij bracht zijn vingers naar zijn lippen en maande ons om stil te zijn. Sssssstt!!
Wij bleven staan en hij fluisterde: “Ik hoor de Gekraagde Roodstaart, met jongen”. Wij
spitsten onze oren, maar wij hoorden niets.
Plotseling luid: “Béééééééé !!!!!!!!”. Vlak bij ons, achter de bosjes, stond een schaap dat die drie stille mannen waarschijnlijk maar eng vond. We hadden haar niet gezien, maar zij ons denk ik wel.
Dries zei ad rem: “Volgens mij hoor ik een schaap!”. De man voelde zich duidelijk in een bepaald lichaamsdeel getast. Hij beet ons nors toe: “Jullie zullen met die ongetrainde oren nooit geen mooie dingen kunnen horen”.
Wij dachten het onze over hem en vervolgden onze weg. Ik dacht ook nog, jij zal met je goed getrainde oortjes nooit het prachtige geluid van een partner zoekende walvis op een sonar boei horen, terwijl je tussen het noorderlicht vliegt.
Dries en ik vervolgden onze weg en begonnen weer te converseren. Het viel ons op dat in de bosjes naast ons veel vogeltjes fladderden. We keken nog eens goed. Het waren grijze vogeltjes met rode staartjes en een blauw befje.